Suzan stuurde me net een zinnetje door op MSN. Om verder maar geen woorden eraan vuil te maken is hier het zinnetje:
“Het hart en het verstand zijn buren. Ze groeten elkaar en ze brengen elkaar beleefdheidsbezoeken. Maar vrienden worden ze nooit.”
Een hele mooie zin en tja… het is 100% waarheid.
Henk Westbroek – Zelfs je naam is mooi. Heerlijk nummer is dat, behoorlijk hoog ‘ik-pak-een-tijltje’ gehalte, maar de tekst is echt mooi. Grappig trouwens dat ik met dit soort muziek op vaak inspiratie krijg, net als nu weer. Net even een audio kabeltje gelegd van mijn PC naar mijn bed, koptelefoon daarin geprikt, Nieuw Nederlands Peil opgezet. Koptelefoon op, ogen dicht, en toen kreeg ik zo’n helder moment. En nu zit ik hier dit te typen dat ik dit zit te typen. Maar goed, tijd voor een post met een laag happy gehalte.
Afgelopen donderdag ben ik gezakt voor mijn praktijkexamen. Nu kan ik net zoals 90% van de mensen die zakken gaan lopen zeiken op het CBR, maar het was echt mijn eigen fout. Ik keek te weinig en verdeelde mijn aandacht bij kruispunten en rotondes niet goed genoeg. Nou ja, nog 3 of 4 lessen volgen om dat recht te trekken en dan 12 augustus her-examen. Ik zit er verder niet mee, maar jammer is het wel. Maar daar doe je verder niks aan wel? Volgende keer beter…
Die avond samen met mijn moeder uit wezen eten. Het was wel oke, maar we hadden echt niks om over te praten. Op een gegeven moment begon ze er zelfs over dat ik te ongezond zou leven en vroeg ze wanneer ik voor het laatst op de weegschaal had gestaan. Daarna begon ze over een goede vriend van me, dat die ook veel te dik was en dat ze het er niet uit vond zien (zeg maar gerust smerig). Die goede vriend van me doet altijd aardig tegen iedereen (ook tegen mijn ouders dus), gebruikt nette taal en is beschaafd als hij hier is, en dan krijg je zoiets te horen van je moeder. Het was dat we in Helmond zaten en ik dus niet zomaar naar huis kon lopen anders had ik het allang gedaan. De avond was shitty, maar heb me maar een beetje vrolijk op proberen te stellen om de avond te redden. Het eten bij dat restaurant was overigens ook niet je-van-het. Als voorgerecht had ik iets van kleine stukjes vlees met tauge en pikant sausje op een bedje van sla, maar ik kreeg een bord bomvol sla en met 3 kleine stukjes vlees, hoopje tauge erop en een standaard sausje. Als hoofdgerecht had ik kipsate met frietjes. Ik kreeg een redelijk groot bord met kipsate en frietjes, naast (en half in) de sate lag sla en daarboven op lag wat kroepoek. Hoofdgerecht was wel te eten, maar het zag er uit als massaproductie. Als nagerecht nam ikmaar iets wat niet fout zou kunnen gaan: Belgische wafel met vanille ijs, slagroom en kersen. Ik kreeg: Zo’n lullig Lidl wafeltje, met vanille ijs, slagroom en wat kersen d’r overheen gepleurt. Gelukkig kostte het eten voor 2 personen 25 euro dus dat maakt een hoop goed.
Verder is Suzan al sinds donderdag ochtend naar Duitsland toe. En sinds donderdag voel ik me echt crappy. Niks is leuk, ik kom niet buiten, er is niks te doen, ik praat weinig en voel me gewoon leeg, alsof er iets mis. Ik mis haar echt enorm erg en alles lijkt anders zonder haar. Met 100% zekerheid en zonder twijfel kan ik zeggen dat ik nog nooit in mijn leven iemand zo erg gemist heb. Ze blijft er trouwens tot dinsdag dus dan zie ik haar weer. Wel klote dat ze woensdag met haar vriendinnengroep naar Terschelling gaat en ik haar dus weer een week moet missen. Echt waar, ik wil dit voorlopig niet nog een keer meemaken. Worst week of my life!
En dan nu het goede nieuws: Ik heb tijdelijk vakantiewerk. Bij mij moeder op het werk zochten ze nog een zorg-hulp of hoe het ook heet. Komt erop neer dat ik in een bejaarden tehuis bedden moet verschonen, was ophalen, broodjes smeren, babbelen met bewoners, etc. Makkelijk werk en dat voor maar 6 dagen (en misschien langer). Verder moet ik bij mijn vader op het werk een handleiding in elkaar zetten voor een of ander programma, maar daar weet ik verder niks over. Achja, een extra zakcentje is altijd mooi meegenomen, en dan kan ik binnenkort (eindelijk) een nieuwe videokaart kopen.
En om jullie even blij te maken heb ik 4 renders voor jullie. Ze zijn gebasseerd op Papercraft modellen.
Ben net wat vergeten in mijn ‘to do lijstje’ namelijk: Papercraft!
Deze zomer gaan Suzan en ik papercraft figuurtjes maken. Noem me een softy, noem me girly, maar er zijn best vette dingen te vinden op het internet met betrekking tot papercraft. Dus ja, dat is nog iets wat ik ga doen. En als je niet weet wat het is: Use fucking google!
Papercraft, fuck yeah!
Oké, het is zomervakantie, of ja, dat is het al een tijdje. Tot nu toe niet veel gedaan behalve afspreken met Suzan (voor degene die mijn blog voor het eerst lezen, Suzan is mijn vriendin.), uitslapen en wat aankloten met video en 3D. Verder heb ik op het allerlaatste moment mijn theorie certificaat rijbewijs-b weten te halen. Het heeft me 4 pogingen gekost maar het is me uiteindelijk gelukt. De reden dat het me 4 pogingen heeft gekost is omdat ik de eerste 2 keer nagenoeg niet geleerd had, de 3e keer wel geleerd maar nog steeds teveel fouten en de 4e keer niet veel meer geleerd en toch gehaald. Lucky me I guess. Maar goed, vorige zomervakantie was een ramp. Het weer was klote, er was niks te doen en ik had iets teveel gezeik toen. Maar positief als ik ben ga ik deze vakantie met een goed gevoel beginnen en ga ik het iets anders aanpakken dan normaal.
Om maar met slecht nieuws in huis te vallen: Mijn laptop is het aan het begeven… Geen idee wat het probleem is want ik krijg random BSOD’s (Blue Screen of Death). Dacht eerst dat het Windows was die voor het gezeik zorgde dus format erover heen gegooid en opnieuw geïnstalleerd. Hij leek weer goed te werken maar vanavond kreeg ik weer een BSOD, dus dacht ik dat de harde schijf het probleem was. Maar na het uitvoeren van een check-up blijkt er met de harde schijf niks mis te zijn. Nu zijn er nog 2 opties over: Stof in de laptop dat zorgt voor oververhitting (kan de random crashes verklaren) en dat is op te lossen door het ding open te schroeven, óf het moederbord is fucked en in dat geval kan ik de laptop weggooien. Balen, maar ja, niet iets om bij in huilen uit te barsten en in een donker hoekje te gaan zitten jammeren. Het goede nieuws is dat ik dus mijn theorie heb gehaald en 17 juli (morgen dus) ga ik op voor mijn praktijk. Heb gisteren mijn laatste les gemist omdat ik dacht dat ik later begon, dus ik had me verslapen. Nu maar hopen dat het gaat lukken maar volgens Suzan zit dat wel goed. Met het theorie examen had ze gelijk wat het slagen betreft, dus hopelijk nu weer. Met het autorijden zit het overigens wel goed, maar ik word onderhand gek van het constant kijken in die kutspiegels. Bij elke bocht die je maakt, elke versnelling die je veranderd en om de 8 seconden tijdens het rijden zelf moet je die klote spiegels checken. Morgen nog maar doen en me 100% op dat soort kleine klote dingetjes storten, maar als ik eenmaal mijn rijbewijs heb zal die 100% met een rotvaart omlaag gaan.
Verder heb ik voor deze vakantie een ‘to do lijstje’ gemaakt. Daar staat alles in wat ik zéker wil gaan doen deze vakantie, zorgt ervoor dat ik me niet ga vervelen en bezig blijf. Volgende week begin ik met mijn 3D Project ”Moderne woonkamer”. Vorig jaar had ik de woonkamer waarin de JVC Sophisti centraal stond, deze keer ga ik proberen een meer complete woonkamer te maken vol met technologische hoogstandjes die ik zelf erg mooi vind. Hoe en wat hou ik nog even geheim, maar zodra ik eraan begin hou ik jullie op de hoogte van de vordering. Ik ben van plan om met een paar klasgenoten een short film te maken met als thema horror. Hoe en wat weet ik niet, dus er is nog geen verhaal ofzo, maar het moet echt lijken, spannend zijn en dat alles een beetje in de film stijl zoals die te zien was in Cloverfield. Deze vakantie ga ik verder nog een begin maken met het leren van Adobe After Effects zodat ik coole intro’s/bumpers/fillers kan maken voor mijn filmpjes, ik ga beginnen met het maken van Characters voor project United en ik wil een barbecue feestje geven voor een paar goede vrienden. Als dat alles gaat lukken dan gaat dit een leuke vakantie worden en hoef ik me geen moment te vervelen, zelfs als het weer niks is kan ik nog bezig zijn. Dus mensen: Happy holidays!
Naast de magie van het filmen is er nog iets magisch, namelijk de magie van liefde. Voor degene die dit lezen: Ga maar vast een schoteltje halen om het kwijl op te vangen want het zal nodig zijn, denk ik. Ongeveer 7 a 8 maanden geleden leerde ik Suzan kennen via een klasgenoot van me. Hoe het precies ging is een lang en apart verhaal dus dat ga ik niet uitleggen. Jullie zouden toch alleen maar vreemd gaan kijken en er geen fuck van geloven, dus ik laat het achterwege. Mochten jullie het echter wel willen weten dan laat maar een berichtje achter in de comments en dan knal ik een nieuwe entry online.
Maar het begon dus zo’n 7 maanden geleden. Al vrij snel voelde het vertrouwd aan en het praten ging vlot, vanzelf en de gesprekken waren altijd gezellig. Toen ik Suzan leren kennen had ik overigens wel nog een vriendin, maar dat was verder niet zo’n probleem. Suzan en ik liepen wekelijks 1 of 2 keer een rondje hier in de buurt, praatten dan wat en gingen naar huis toe. Op msn ook altijd leuke gesprekken. De basis voor een hele hechte vriendschap was gemaakt. Maar ongeveer 2 maanden geleden ging het echter gruwelijk fout. Ik deed iets wat fout was maar niet fout voelde. Wat volgde waren een een aantal keuze die ik maakte en dingen die ik zei die alles zacht gezegd naar de klote hielpen. In plaats van mijn hart te volgen, volgde ik mijn verstand en daardoor ben ik het beste wat me ooit is overkomen bijna kwijtgeraakt. Een heel erg vervelende tijd voor mij, maar nog veel erger voor Suzan. Hoe en wat is echt een lang verhaal, een persoonlijk verhaal en een pijnlijk verhaal dus dat blijft privé. Na die periode echt alle zeilen bijgetrokken, vertrouwd op mijn hart en gewoon gedaan wat goed voelde. Dus ik had het na goed nagedacht te hebben uitgemaakt met mijn toenmalige vriendin en ik kreeg vrij kort daarna iets met Suzan. And I can tell you, best decision ever made! Alles voelt goed, ik kan 100% mezelf zijn en hoef me op geen enkel vlak in te houden bij haar. Zelfde geldt voor haar. We voelen ons heel erg op ons gemak bij elkaar, we vertrouwen elkaar voor de volle 100% en alles voelt gewoon juist. En na een erg moeilijke periode zoiets meemaken, dat moet wel iets betekenen toch? Dat is dus deel 1 van de magie.
Eigenlijk is alles aan Suzan leuk als ik er zo over na denk. Ze is goed in discussies, aangezien ze mij regelmaat het zwijgen op kan leggen door mij er keihard uit te lullen. Ze is gezellig en er valt echt goed met haar te lachen. Kom waarschijnlijk ook omdat we vaak op 1 lijn zitten qua humor, maar dat is alleen maar fijn. Ze is heel zorgzaam en zal me altijd steunen en als het nodig is ook troosten en opvrolijken. Ze is slim, weet wat ze wil en heeft haar principes die ze niet snel los zal laten. Ze is aantrekkelijk en heeft een prachtig figuur. Al is haar mascara uitgelopen, zit haar haar nergens naar en kijkt ze droevig, dan nog is ze het knappe meisje dat ik altijd zie als ik naar d’r kijk. Ze vind het fijn om af en toe op de bank te hangen en gewoon lekker niks te doen, en dat is echt heerlijk om te doen met haar. Ze houdt van horror films, and so do I. Zodra er een nieuwe horror verschijnt verteld zij het mij, of ik haar en dan gaan we die als het uitkomt samen kijken. Het is echt super lief hoe ze dan mijn hand vasthoudt en tegen me aan kruipt. Ze houdt van af en toe gamen. En laat je niet van de kaart brengen doordat ze op en top meisje is, want ze trapt genadeloos hard tegen je reet met een potje Unreal Tournament. Ik dacht dus ook dat ik wel even zou winnen, nou, niet dus! Ze toont interesse in mijn hobby’s en luistert gaar naar me als ik weer wat te vertellen heb over een nieuwe video van me, en wil ze ook altijd meteen zien. En nu kan ik nog wel even doorgaan met deze positieve dingen, maar jullie begrijpen nu wel ongeveer waarom zij het beste is wat me ooit is overkomen. Ik zou haar echt nooit kwijt willen en het liefst blijf ik nog jaren bij haar. Kortom, Suzy is Magie. En die magie zorgt voor een warm hart, kriebels in mijn buik en een brede glimlach op mijn gezicht.
Ja, filmmaken is magie. En waarom? Omdat het gewoon zo is! Het is niet zo dat je een camera op kan pakken, wat dingen kan filmen en daarna een leuk iets hebt. Misschien leuk voor tijdens de vakantie of voor tijdens een activiteit met vrienden. Maar als je écht iets moois wilt maken heb je magie nodig, en een goed paar ogen natuurlijk. Nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat ik nu weer zeg en zitten jullie met beide ogen open en één wenkbrauw opgetrokken. En omdat jullie zo zitten zal ik jullie mijn geheim van de magie verklappen.
Op school leer je te filmen met statief of je leert te filmen vanaf schouder. Grote camera’s van pakweg 8000 euro of duurder die fantastische plaatjes kunnen leveren. Je krijgt les over hoe je het moet doen, of wat je moet doen en waar je op moet letten. Vaak hebben ze een vakkundig leraar op school die je dat allemaal piekfijn uit kan leggen. Je ouders betalen geld voor die opleiding en voor die lessen zodat hun zoon/dochter leert hoe ze met een camera om moeten gaan op een professionele manier. Mijn geheim is dat alles overboord te gooien. Geen statief, geen dure camera’s waarmee je kan schouderen en gewoon zelf bepalen hoe je het doet, wat je doet en waar je op moet letten. Tuurlijk, je leert op school hoe je moet filmen, maar datzelfde leren ze honderden andere leerlingen. Uiteindelijk doet dus iedereen hetzelfde, het enige wat verschilt is wat voor plaatjes iedereen schiet. Maar wat nou als je een eigen manier hanteerd, een manier die dynamisch is, een manier die levendig is, eentje die anders is dan de rest, en dat combineerd met een oog voor detail? Dan krijg je film zoals niemand anders dat maakt, je eigen stijl. En ja, omdat je je eigen ding doet kan het beeld wel eens op en neer gaan, schudden of trillen. Maar als je dat op een mooie manier monteerd en combineerd met verhaal en/of muziek dan kun je veel meer neerzetten dan dat je dat kunt met een statief en de methoden die je hebt geleerd op school.
Kijk, dat school bepaald wat mooi is en wat niet, wat wel en niet kan, daar moet je niet op letten. Het zijn de mensen om je heen die het moeten keuren, die mensen moeten met glazen ogen en opengevallen mond naar je video kijken. Dan heb jij je bepaling of iets mooi is of niet, daar leer jij van wat wel en wat niet kan. Ik durf met zekerheid te garanderen dat de meeste beelden die je volgens schoolmethoden maakt het niet halen bij beelden die je vanuit je hart filmt op je eigen manier. Een strakker beeld of een stiller beeld betekend niet per defenitie dat het mooier of beter is, maar dat is wel wat ze zeggen op de meeste scholen. Een beeld moet uitstraling hebben, iets laten zien, een gevoel geven. Als dat goed zit dan is je beeld vaak meer dan in orde.
Oké, genoeg over school. Jullie weten nu hoe ik daarover denk. Overigens is de basis van filmen wel belangrijk, die moet je gewoonweg weten. Als je die niet weet dan kunnen je beelden vaak onbedoeld slecht zijn zonder dat je weet waarom. Dus eerst de basis begrijpen, dan pas je eigen weg gaan. Ik heb nu een hele leuke manier van filmmaken ontdekt. Er komt geen verhaal bij kijken, geen voorbereiding. Alleen jij en de camera. Maar goed, ik stop dus mijn camera in het tasje, zet mijn mp3 speler aan en koptelefoon op en ga op pad. Dan loop ik even rond in de omgeving op zoek naar een ‘wow’ gevoel (valt niet echt uit te leggen, maar dat voel je vanzelf wel als je het tegenkomt). Als ik dat gevoel heb bij een bepaald iets dan pak ik de camera en ga ik al wandelend bij de plek op zoek naar shots en mooie plaatjes. Dan ben ik ongeveer een half uurtje bezig met filmen en daarna ga ik mijn gevoel thuis direct omzetten in een montage. Op die manier creeer ik voor mijzelf en voor andere mooie filmpjes. Geen verhaal, puur en alleen gevoel. En je kunt werkelijk alles filmen, daar zijn geen grenzen voor. Als je tijdens de montage maar overbrengt wat je voelde tijdens het filmen. En dát, dat is mijn geheim van de magie. Hieronder kun je twee ‘gevoels’ filmpjes zien die ik de afgelopen week heb gemaakt. Die zijn dus gemaakt op de manier die ik hierboven heb omschreven. Ik hoop dat jullie ze mooi vinden 
”Geen geloof is het beste om in te geloven” Die zin kwam naar boven in een gesprek over geloof dat ik voerde met Maik. We hadden het over al het gezeik in deze wereld, en over het feit dat er plannen zijn voor een Moslim partij in Nederland. Eerst over die Moslim partij: Ik heb niks tegen Moslims in het algemeen, dus don’t get me wrong, maar een eigen partij? We hebben al de Christen Unie en die krijgen vaak al heel veel kritiek vanwege hun strenge regels die ze door willen voeren. Moet daar dan ook nog een Moslim partij aan toegevoegd worden? Lijkt mij echt geen goed idee. Over het algemeen zijn Moslims toch net een tikkeltje extremer in hun geloof dan Christenen en gezien het feit dat de Christen Unie al niet echt geliefd is lijkt me het gewoon niet slim. Verder zijn de meeste Moslims nog steeds gasten, en die hebben zich gewoon aan te passen aan onze normen, waarden en gebruiken. En ja, Nederlanders hebben in het verleden ook landen naar hun hand gezet, en ja, Nederlanders op vakantie kunnen vreselijk asociaal zijn in andere landen. Maar dat wil niet zeggen dat ik zo ben. Want dat ben ik nou eenmaal niet.
Oke, dan nu uitleg over de titel: Geloof heeft in het verleden voor heel wat narigheid gezorgt zoals oorlogen en nare conflicten. Tegenwoordig heb je de Protestanten vs Christenen in Ierland, de conflicten in het Midden Oosten en Moslims vs Christenen. Vroeger had je ook tal van dit soort conflicten en in WO2 waren Joden de zondebok. Geloof is overigens niet per definitie gelijk aan narigheid aangezien het ook voor een solide ondergrond zorgt voor sommige mensen. Maar naast de narigheid zijn er ook de regels zoals geen sex voor het huwelijk, het niet mogen gebruiken van een condoom, geen beperkingen, geen gezeik, geen verplichtingen, geen ruzie, geen verschillen tussen mensen. Zonder geloof zou in feite iedereen gelijk zijn, zou iedereen elkaar kunnen respecteren, zouden er geen conflicten meer zijn vanwege geloofsovertuiging, etc etc. En mensen zijn wel eens dat ze steun hebben aan God, maar krijg je normaal niet je steun van je naasten en geliefden? Dus voor mij geldt: Geen geloof is het beste om in te geloven!
Nog even terugkomend op het Moslim partij gebeuren: Ik zei net tegen iemand op MSN dat ik een bijbel zou durven verbranden voor de ogen van een volle kerk, en dat ik zeker weet dat ik er zonder kleerscheuren van af kom. Maar een koran verbranden voor de ogen van een groep Moslims zou ik nooit durven. Niet uit angst, maar ik weet dat zij over het algemeen een stuk fanatieker zijn in het uiten van hun geloof en dus verder gaan in het verdedigen ervan. En daarmee zijn we aan het einde gekomen. Mochten jullie het ergens niet mee eens zijn, of het juist wel ergens mee eens zijn laat het dan gerust weten.
Ok, ik schrijf weinig de laatste tijd dankzij drukte in mijn niet zo heel veel voorstellende leventje. School, werk, hobbies, nieuwe dingen, vriendin en vrienden, allemaal dragen ze een steentje bij aan het weinig schrijven op mijn blog. Dus in plaats van 1 dingetje gooi ik maar meerdere dingetjes in 1 entry. Here we go:
”ik” en the past and the present
Zo’n 3 tot 5 jaar terug was ik anders dan dat ik nu ben. Racistisch, vandalistisch en emotioneel gesloten. De mensen hier in someren die mij kennen die kennen me van die tijd, of in ieder geval van de verhalen die die tijd heeft voortgebracht. Opzich zou dat niet zo’n probleem moeten zijn, zij het niet dat ze zich daarin vastbijten. Vaak hoor ik dat mensen nooit helemaal of voor altijd kunnen veranderen dan dat terugvallen naar je verleden altijd makkelijk blijft. Opzich moet ik ze daar wel gelijk in geven want voor veel mensen gaat dat inderdaad op… mits je over verslavingen praat. Nu had ik in die tijd dus geen verslavingen, geen drugs, geen alcohol en geen vernielzuchtige drang. De enige reden dat ik was zoals ik was is de volgende: Ik was vaak het pispaaltje in de klas van de mensen die bij de ”grote menigte” hoorden, ik presteerde slecht op school en had weinig vrienden. Zelf wilde ik graag bij een groep horen en dus beging ik de domste fout ooit, namelijk bij een racistische groep aansluiten. Ja, ik hoorde bij een groep, en ja, mensen in die groep luisterde naar me. Voelde fijn toen maar heb er achteraf wel spijt van. Nu heb ik het goed hier thuis, school gaat super, ik heb geweldig werk met een geweldige baas, heb een vriendin die geweldig is en ik heb goede vrienden. Dus waarom zou ik terug willen vallen in mijn vorige leven? welke reden zou daarvoor zijn? Er is geen reden en de kans dat het gebeurd is er simpelweg niet. Dus aan alle mensen die denken dat een persoon niet kan veranderen: Het kan dus wel en ik ben er het levende voorbeeld van.
”ik” en het weer
Nee, ik ga niet het weer voorspellen en ik ga ook geen leuke anecdotes geven over het weer maar ik wil wel even iets kwijt. In december, de tijd van het jaar dat Nederland wit zou moeten worden, is er nagenoeg geen sneeuw gevallen. Opzich is dat niet zo heel vreemd want dat komt wel vaker voor. Wat wel vreemd is is dat er tijdens het paasweekend meer sneeuw viel dan in compleet december. Het is lente en vandaag fietste ik door een sneeuwbui naar huis terwijl ik naar Afrikaanse muziek luisterde…echt, het moet niet veel gekker worden. Opzicht was de contrast wel erg mooi. Voor je zie je niets anders dan miljoenen sneeuwvlokjes die naar beneden dwarrelen en in je oren klinken de Afrikaanse drums en een Afrikaans koor die je doet denken aan de warme savannes van dat warme continent. Vreemd combinatie, maar wel een ontzettend mooie.
”ik” en cadeau’s
Ja, ik en cadeau’s. Afgelopen weekend was namelijk mijn verjaardag! Nu zal ik jullie de details van die desbetreffende verjaardag maar besparen en meteen doorgaan met de hoofdmoot van het stukje tekst. Cadeau 1: Dit was deels een cadeau dankzij het geld van mijn ouders, maar toch meer een eigen aankoop. Wel een erg mooi aankoop, het gaat hier namelijk om een hele mooi camcorder, de JVC Everio MG330. De reviews waren over het algemeen vrij postief, maar een puntje van kritiek was toch wel de beeldkwaliteit die volgens sommige beter zou kunnen. Nu heb ik er ongeveer 3 uur aan beeld mee geschoten en ik ben zeer tevreden. Ik wilde een kleine makkelijk te bedienen camcorder die ik overal mee naar toe zou kunnen nemen en die heb ik. De bediening is erg simpel, hij is heel erg klein, weegt niks, en zeker voor zijn grootte levert ie prima beeld. Cadeautje van mijzelf dus, maar wel eentje die er niet om liegt. Cadeau 2: Deze was van mijn vriendin en het betreft iets waar vooral zij baat bij zou hebben, namelijk een webcam! Ze klaagde altijd dat mijn webcam het slecht deed bij weinig licht en dat hij onduidelijk was dus heeft ze een nieuwe gekocht. Het gaat om de Creative Live! Cam Pro. Prachtige webcam en hij knalt zelfs nog de overbelichting in als alleen mijn 2 beeldschermen aanstaan, geweldig gewoon. De webcam zelf levert haarscherpe beelden en er zit leuke software bij. Ook zat er een headsetje bij maar die zal ik niet veel gebruiken denk ik.
”ik” en einde
Jup, het einde. Meer heb ik niet te vertellen.
Nou, eigenlijk niet helemaal mijn kookkunsten, ook deels die van mij baas. Hij gaf mij het recept voor een sla-dressing en die heb ik thuis dan ook vrij snel uitgeprobeerd, maar dat pakte anders uit dan de bedoeling was. Het recept is als volgt:
Je pakt een kommetje en vult die voor de helft met yoghurt, de rest vul je dan aan met mayonaise. Flink roeren tot het een geheel wordt. Dan pers je 3 teentjes knoflook en die roer je er ook goed doorheen. En als laatste wat snufjes peper en zout erdoorheen roeren.
Heerlijke saus, maar ik was eigenwijs. In plaats van 3 teentjes had ik er namelijk 5 teentjes ingedaan waardoor die hele saus stijf stond van de knoflook. Bij de sla was het heerlijk maar hij was nog niet op dus ging terug in de koelkast. Vandaag waren Laura en ik aan het eten (frietjes =D). Ik had een mexicano op m’n bord liggen en dacht: sausje erbij, misschien is het wel lekker. Dus ik die saus gepakt, maar blijkbaar had de knoflook de smaak nogal wat versterkt waardoor er een behoorlijke walm vanaf kwam. De saus was dus getransformeerd van sla-dressing naar knoflook saus. En wat doe ik dan?
Mexicano, sambal eroverheen smeren en daarover de ”knoflooksaus”. En echt waar, je mond staat na t eten ervan in de fik maar het is super lekker! Deed mij een beetje denken aan een broodje kebab, maar dan zonder kebab, het broodje, de sla en de rest van de zooi die erin zit.
Het ene moment kan je geen stage vinden, zit je in een dipje, heb je geen vriendin en mis je wat je had. Het andere moment, tja, daar ga ik het nu over hebben
Na 4 maanden stage gehad te hebben bij Rapid Eye Movement ben ik gepromoveerd van stagaire naar medewerker. Het stagebedrijf waar ik last minute bij terecht kwam en waar het eigenlijk direct al klikte. Ik heb er achteraf gezien ontzettend veel geluk mee gehad want ik heb er echt ontzettend veel geleerd, het was gezellig en nu kan ik er blijven werken. Geld verdienen met datgeen wat je graag doet, prachtig toch? Daar houd het succes en geluk echter niet op… Ook heb ik er namelijk een paar goede vrienden bij, namelijk mijn baas, zijn vriendin en haar twee dochters. We hebben echt een geweldige tijd gehad samen en het was altijd gezellig tussen de middag tijdens het eten en de paar keer dat ik er ‘s avonds bleef eten. De stage heb ik ook niet echt ervaren als een stage. Ik werd er namelijk na een tijdje behandeld als meer dan alleen ‘de stagaire’. Daar ben ik Johan natuurlijk enorm dankbaar voor, en ook ben ik de rest van het gezin dankbaar de manier waarop ik door hun behandeld werd. Maar er is meer succes: School gaat uitermate goed en ik heb elke dinsdag vrij, en dat komt zeer goed uit nu ik werk heb bij mijn voormalig stage bedrijf.
Ook in de liefde zit het heel erg goed. Laura is echt een schat van een meid en ik wil haar echt voor geen goud kwijt. Ze zit nu in Londen en ze belde me vandaag. Mijn eerste reactie was: ”Schat, weet je wel hoe duur het is om vanuit Londen te bellen?” Waarop ze antwoorde: ”Kan me niks schelen wat het kost, want ik mis je echt super er!” Echt super lief van haar! Eigenlijk kan ik moeilijk in woorden uitdrukken hoeveel ik om haar geef, dus dat doe ik dan ook maar niet. Over een weekje hebben we een half jaar verkering, dus nu rest de vraag: Waarmee zal ik haar eens verassen?
Vandaag was ik met een klasgenoot van me naar de Feedback in Eindhoven geweest. Hij ging wat research doen naar een digitale mengtafel, tenminste, zo’n grote kast met knopjes en schuifjes. Zelf snapte ik er niet al teveel van, dus had ik maar even keyboards uitgetest. Op een gegeven kwam er een kort maar krachtig gesprekje naar voren:
Ik: Tering, dat ding heeft wel veel knopjes zeg..
Bjorn: Ja inderdaad, en is ook nog best ingewikkeld
Ik: De hoeveelheid knopjes zegt niks over hoe ingewikkeld het is…een vrouw heeft maar weinig knopjes maar is evengoed nog lastig onder de knie te krijgen
Bjorn: Ja, maar deze tafel heeft een handleiding, dat heeft een vrouw niet
Geweldige opmerking al zeg ik het zelf. Dus hierbij roep ik al het vrouwelijk schoon op om een handleiding te maken van al hun functies, fouten en knopjes. Is namelijk wel zo gemakkelijk voor de mannen! Maar goed, nog even wachten tot het renderen klaar is en dan slapen. Mensen, weltrusten!
Edit: Ik was nog iets heel cools vergeten te melden wat betreft de stage. Johan had namelijk een cadeautje voor me gehaald. Hij gaf me een ingepakt iets in de vorm van een doosje. Heel voorzichtig haalde ik het papier ervan af en ik werd echt stil van wat ik zag, namelijk: De complete Thunderbirds serie op DVD. Digitaal gerestaureerd en met bonus features. Echt waar, ik heb al veel cadeautjes gekregen maar deze is wel extreem cool. Verder heb ik ook Lord of the Rings 1 en 2 gekregen van hem. Ook heel leuk natuurlijk, maar die heb ik al een paar keer gezien, al mag dat de pret natuurlijk niet drukken. Maar goed, binnekort een Thunderbirds marathon houden, en wie wil komen die laat maar een comment achter. Zet je wel schrap…het is namelijk 26 uur aan afleveringen!
